ਸਾਂ ਦ ਲ ਬਾ ਰ

ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਤਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਅੰਦਰ , ਨਵਾਂ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਰਫ਼ ਹੋਏ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾਂ ?

-ਜਦੋਂ ਵੀ ਪਿਆਸ ਲੱਗਦੀ ਹੈ,ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਅਧੂਰਾ ਰਾਗ ਹਿੱਕ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਰ ਜਾਣਾ ,

ਕਦੇ ਵਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ , ਕਦੇ ਤਬਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਮੈਂ ਸਰਕਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਫ਼ਨਕਾਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂ ਵੀ ਕੀ ਆਖਾਂ ?

-ਮੁਕੱਦਰ ਦੀ ਰੱਸੀ ਤੇ ਕੋਈ ਜਲਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਤੂੰ ਦਰਜ਼ੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਜਿਹਾ ਕੀਤਾ,

-ਕਦੇ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਣ ਵਾਸਤੇ ਫ਼ੀਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਜਦੋਂ ਘੁਮਿਆਰ ਦੀ ਭੱਠੀ 'ਚ ਪੱਕਣਾ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,

ਮੈਂ ਦੱਸਾਂ ਵੀ ਤਾਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਹਾਦਸਾ ਹੋਇਆ ?

ਕਿਸੇ ਨੇ ਰਾਖ਼ ਕੀਤਾ ਏ , ਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤਰਜ਼ੁਮਾ ਹੋਇਆ ।





ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇ , ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਛਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ,

ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬੜਾ ਕੁਝ ਸਾਂਭਿਆ ਹੋਇਆ ।





ਮੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ,



ਸਮੇਂ ਨੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਦਿੱਤਾ ਬੁਸਕਿਆ ਹੋਇਆ ।





ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ , ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ,

ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ । ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਰਖ਼ਿਆ ਹੋਇਆ ।

-੦-


ਕਿਹੜੇ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਹਾਸਿਲ ਹਾਂ।



ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਹੋਣੀ ,

ਕਾਲੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਦੀ ਫ਼ਾਇਲ ਹਾਂ ।



ਹੁਣ ਤਾਂ ਜੰਗ ਦਾ ਕਾਰਣ ਲੱਭੀਏ ,

ਤੂੰ ਥੱਕ ਚੁੱਕਿਆ , ਮੈਂ ਘਾਇਲ ਹਾਂ ।



ਜਿਹੜੀ ਡੁੱਬਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ ,

ਮੈਂ ਉਸ ਬੇੜੀ ਦਾ ਸਾਹਿਲ ਹਾਂ ।



ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਬਸ ਇਹੀ ਰੋਣਾ ,

ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦਿਲ ਹਾਂ ।





-੦-




ਤੂੰ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਜੁਦਾ ਕਰਕੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ......







ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਵੀ ਜ਼ਜੀਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਧਰੇ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,



ਮੈਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਅੰਦਰ,ਹਰਿੱਕ ਬੇੜੀ ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ....







ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨੁਸਖ਼ਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ,



ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਹੀ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤੀ...







ਮੈਂ ਪਰਲੇ ਪਾਰ ਜਾਣਾ ਸੀ,ਤੂੰ ਉਰਲੇ ਪਾਰ ਆਣਾ ਸੀ,



ਮਲਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੇ ਤਾਂ ਬੇੜੀ ਹੀ ਡੁਬਾ ਦਿੱਤੀ...







ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤਾਂ ਉਦਾਸੀ ਤੀਕ ਪਹੁੰਚੀ ਏ,



ਮੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਰ ਪਾਣਾ ਸੀ ਉਹਨੇ ਗਰਦਨ ਕਟਾ ਦਿੱਤੀ...

-੦-

                         -ਡਾਕਟਰ ਸੁਸ਼ੀਲ ਰਹੇਜਾ