ਸਾਂ ਦ ਲ ਬਾ ਰ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਿਲ ਮਿਲੇ,ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਲਹਿਰ ਮਿਲੇ।
ਹਰ ਕਲਾਮ ਨੂੰ ਸੁਰ ਤਾਲ ਤੇ ਬਹਿਰ ਮਿਲੇ।

ਰੋਟੀ ਕੱਪੜੇ ਛੱਤ ਲਈ ਨਾ ਤਰਸੇ ਇਨਸਾਨ,
ਧੂਣੀ ਵਾਂਗ ਸੁਲਗਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਲੇ।

ਸੁਬ੍ਹਾ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਤਾਈਂ ਕੰਮਾਂ ਚ ਗਿੜਦੇ ਰਹੀਏ,
ਸਾਨੂੰ ਚੈਨ ਕਿਸੇ ਪਲ,ਘੜੀ,ਨਾ ਪਹਿਰ ਮਿਲੇ।

ਅਗਜ਼ਨੀ,ਕੁਕਰਮ,ਦੰਗੇ,ਹਿੰਸਾ,ਕਦੇ ਖੁਦਕਸੀ,
ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਕੋਈ ਕਹਿਰ ਮਿਲੇ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇ ਮਿਲਦੇ ਮਹਿਰਮ ਅੱਜਕਲ੍ਹ,
ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮਿਠਾਸ,ਸੀਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੇ।

ਤੁਸਾਂ ਨੇ ਆਪੇ ਹੀ ਬੀਜੀ ਪਰਮਾਣੂ ਦੀ ਫਸਲ,
ਕਿਸ ਦਰ ਤੋਂ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਅਮਨ ਦੀ ਖੈਰ ਮਿਲੇ?

ਇੱਕ ਲੱਪ ਚਾਨਣ ਦੀ ਦੇ ਦੇਵੋ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਈਂ,
ਭਿੜ ਜਾਵੇਗਾ,ਚਾਹੇ ਕਿੱਡਾ ਵੀ ਕਹਿਰ ਮਿਲੇ।

ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰਦਾ ਫਿਰੇਂ ਉਦਾਸੀਆਂ,
ਕਿਉਂ ਯਾਰ ਤੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਠਹਿਰ ਮਿਲੇ?

Manjit kotra